Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Πέρα από τα παλιά ασήμια - Μαίρη Κόντζογλου

«Επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και απ’ό,τι φαίνεται η Κόντζογλου λάτρευε τους αρχαίους και φρόντισε να βάλει για καλά τούτο το ρητό στη ζωή της και κατ’επέκταση στα γραπτά της.
Έτσι λοιπόν, έφθασα αισίως να τελειώνω το τρίτο (και τελευταίο όπως καταλαβαίνετε) βιβλίο της τριλογίας «Τα παλιά ασήμια». Αν και υποτίθεται ότι η κριτική αφορά το τελευταίο βιβλίο, ίσως πιάσει και λίγο τα προηγούμενα. Ίσως να είμαι και λίγο άδικο γιατί γενικώς με τις τριλογίες δεν το ‘χω. Να περιμένεις, να περιμένεις, να περιμένεις για να δεις τι έγινε…
Αυτό το ‘περίμενε’ λοιπόν, εκμεταλλεύτηκε η Κόντζογλου κι έτσι σου λέει «αυτοί δεν θα θυμούνται ντιπ για ντιπ από τα προηγούμενα» κι άρχισε να γεμίζει σελίδες και σελίδες (ίσαμε και εκατό) από τα προηγούμενα. Τι είχε γίνει τότε, τι είχε αισθανθεί τότε, και ξανά μανά η Σεβαστή, ο Έλμερ, ο Ιορδάνης και τα άλλα καλά παιδιά. Πώς γίνεται ένα ωραίο story και μια ωραία γραφή να τα ρημάζεις από τις πολλές επαναλήψεις; Όχι άλλη επανάληψη!!! Κατά το όχι άλλο κάρβουνο!!!
Το story στο τελευταίο βιβλίο δεν προσφέρει και πολλές συγκινήσεις γιατί λίγο πολύ σε όλα τα βιβλία με «χαμένες πατρίδες», το ίδιο βιώνουμε. Η πλούσια αρχοντοπούλα, ο έρωτας και η καταστροφή. Τι κι αν δεν είναι η Σμύρνη ή ο Πόντος και το background είναι Καππαδοκία; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Ας μην είμαι όμως μόνο φαρμακόγλωσσο. Η συγγραφέας ξέρει να γράφει. Έχει λυρική γραφή, σωστή χρήση της ελληνικής και μικρά σημεία χιούμορ που ξεπηδάνε από δω κι από κει. Αφού το κατέχει λοιπόν το αντικείμενο κι αφού φαίνεται πως έχει κάνει και την έρευνα της τόσο στην ιστορία όσο και στην Καππαδοκία, τι την ήθελε την τριλογία; Όλα αυτά τα γεγονότα, θα μπορούσαν να μπουν σε ένα μεγάλο ζουμερό  βιβλίο που να μην μπορείς λεπτό ν’ανασάνεις κι όχι να γυρίζεις σελίδες και να λες «το ‘παμε αυτό, το ‘παμε αυτό, πάμε παρακάτω».
Δυνατή η ιστορία του χθες, αδύνατη η ιστορία του σήμερα (το σήμερα και με 50 σελίδες σύνολο, μια χαρά θα ήτανε). Αρκετά έως πολύ καλό το ψυχολογικό υπόβαθρο των ηρώων. Εμπεδώσαμε τον μοναδικό έρωτα της Σεβαστής και του Έλμερ, θα μπορούσαν να κοπούν πολλές σελίδες από αυτόν και να δοθούν περισσότερες στην Ελισσώ και τον εγκλεισμό της στο μοναστήρι.
Αγαπημένοι μου ήρωες, όχι οι πρωτοκλασάτοι. Καλά πάντα με τα λούμπεν ήμουν μια ζωή. Αγαπημένη η Ελισσώ (ήθελα κι άλλη Ελισσώ στο μοναστήρι ή στο μετά), λατρεμένος ο Ομέρ, ο Έλληνας Μουσουλμάνος από το Τσοτύλι που αναγκάζεται κι αυτός ν’αφήσει πίσω του μια αλησμόνητη πατρίδα.
Κι επειδή δεν μ’αρέσει να γράφω και σεντόνια, ήρθε επιτέλους η ώρα της βαθμολογίας
Πέρα από τα παλιά ασήμια: 6/10
Εάν βαθμολογούσα το σύνολο της τριλογίας: 8/10
Υ.Γ. Εάν είστε από τους τύπους που δεν έχετε βγάλει αναφυλακτικό σοκ από τα βιβλία που αναφέρονται στις χαμένες πατρίδες, αντί να επιλέξετε από το σωρό που κυκλοφορούν, ξεκινήστε με τη συγκεκριμένη τριλογία... Είναι μια καλή αρχή για να 'βουτήξετε' στην εμμονή των Ελλήνων συγγραφέων

Υ.Γ. Ενημερωτικά (γιατί άλλη κριτική μην περιμένετε για τα προηγούμενα) τα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας είναι: α) Τα παλιά ασήμια και β) Μια προσευχή για τα παλιά ασήμια

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΣΗΜΙΑ
Μαίρη Κόντζογλου
Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2015
Σελίδες 688