Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Και η ελπίδα γύρισε ξανά - Νικόλ Άννα Μανιάτη



«Το ‘ριξες στ’αστυνομικά!», μου ‘πε φίλη – χελώνα που διαβάζει ένα βιβλίο το εξάμηνο.
«Όχι το ‘ριξα στα σκληρά», της απάντησα, προσπαθώντας να κάνω χιουμοράκι χαμηλού επιπέδου.
«Πάρε να διαβάσεις, να ξεστραβωθείς», επέμεινε εκείνη και μου έδωσε το νέο βιβλίο, δηλαδή τι νέο – την επανέκδοση ήθελε να πει, «Και η ελπίδα γύρισε ξανά» της Νικόλ Άννα Μανιάτη.
«Δεν διαβάζω αισθηματικά, καρδιά μου», της αντιγυρίζω, «αν δεν έχω φάει πρώτα τη χυλόπιτά μου».
«Δεν είναι αισθηματικόν. Είναι αστυνομικόν», επιμένει εκείνη. «Αγωνία, μυστήριο, εντάξει και έρωτας. Ό,τι θέλεις από ένα καλό βιβλίο».
Έλα που είμαι σκορόφιδον ψυχοπονετικόν και δεν μπορούσα να της χαλάσω το χατίρι. Ένα βιβλίο στα γρήγορα σκέφτηκα. Πατ κιουτ.
Λοιπόν το στόρι έχει κάπως έτσι: Η Ειρήνη λατρεύει τη φωτογραφία και διακοπεύει με τους φίλους της στον Πλαταμώνα. Αντί όμως να αρέσκεται στο να πάρει το πολυπόθητο μπρονζέ χρωματάκι που επιθυμεί κάθε ξανθιά που σέβεται τον εαυτό της, εκείνη πηγαίνει στα βάτα και στις ραχούλες να φωτογραφίσει τη φύση. Κι εκεί που φωτογραφίζει την όμορφη ελληνική γαλάζια θάλασσα, δίχως να το καταλάβει τραβάει και κάποιους που αρμενίζουν με μια βαρκούλα μεσοπέλαγα και ρίχνουν κάτι σκουπίδια στη θάλασσα. Κι ενώ εκείνη υποχρεώνεται να κατέβει άρον – άρον στην Αθήνα για να συναντήσει το σύζυγο, οι «ψαράδες – σκουπιδιάρηδες» εντοπίζουν την Ειρήνη πως τους τράβηξε φωτογραφίες ενώ δεν έπρεπε να τους είχε τραβήξει. Και θέλουν να την ξεκάνουν. Απλά και καθαρά, δίχως ίχνη. Κι από κει αρχίζει το κυνηγητό, η ιστορία, το σασπένς.
Λοιπόν… Εντάξει ας είμαστε ειλικρινείς, δεν τρελάθηκα και στο σασπένς ούτε στη αγωνία. Οι κακοποιοί ήταν από την αρχή γνωστοί και δεν υπήρχε η αγωνία να δεις το τι και το ποιος.
Ομολογώ όμως ότι τα πάντα στην ιστορία της Μανιάτη ήταν δικαιολογημένα και σωστά τοποθετημένα. Ποτέ δεν μου δημιουργήθηκε η αίσθηση «μα τι λέει τώρα;». Η παρουσίαση της ιστορίας, των γεγονότων και των ηρώων ήταν σωστά δουλεμένη ώστε όλα σου φαινόταν φυσιολογικά καμωμένα. Και για ένα φίδι λογικόν όπως εγώ, αυτό ήταν ένα μεγάλο «συν». 
Στα «συν» του βιβλίου επίσης το ψυχολογικό προφίλ των ηρώων. Με απλά ελληνικά, σου δίνει μαθήματα συμπεριφοράς ανθρώπων και ψυχολογίας. Αιτιολογεί τη συμπεριφορά του συζύγου, της φίλης, ακόμα και του αρχηγού της σπείρας.
Λοιπόν… Ένα βιβλίο που σαφώς δεν το ξεχωρίζεις για τη λογοτεχνική του αξία, με πολλές ωστόσο εικόνες. Μου έδωσε την εντύπωση ενός καλογραμμένου σεναρίου που πολύ θα το προτιμούσα σήριαλ στην τηλεόραση.
Εν κατακλείδι: Καλογραμμένο, καλά ψυχογραφημένοι ήρωες, σωστή χρήση της ελληνικής (μην το θεωρείτε αυτό δεδομένο), αγωνία κάτω του μετρίου.
Σκοροφιδική βαθμολογία: 7/10 

ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΥΡΙΣΕ ΞΑΝΑ
Νικόλ - Άννα Μανιάτη
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2015
Σελίδες 432