Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Ερωτοτροπίες - Χαβιέρ Μαρίας



«Εάν αγοράσεις το βιβλίο από τον τίτλο του, περιμένοντας να συναντήσεις ερωτικά τρίγωνα και τετράγωνα, ρωμαϊκά όργια, σεξουαλικά υπονοούμενα και εν γένει να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου σε σεξουαλικές και ερωτικές φαντασιώσεις, άστο καλύτερα, διάλεξε κάτι μέσα από την εγχώρια show biz λογοτεχνία», είπα στην ‘παγώνα’ που θεώρησε πως θα διάβαζε sequel των «50 αποχρώσεων του γκρι».
«Καλά, τι βιβλίο είναι τότε; Από αυτά που διαβάζουν οι ανέραστες;» (Κάπως αλλιώς μου το ‘πε, κάτι σε ‘αραχλομ….’, αλλά εγώ δεν βάζω τέτοιες λέξεις στο στόμα μου).
«Κοίτα», της απάντησα, με όλη τη σοβαρότητα του κόσμου. «Αν ήταν λαχανικό, θα ήταν μαρούλι».
«Γιατί;»
«Διότι αγαπητή μου δεσποσύνη, για να φτάσεις στην καρδιά του μαρουλιού, πρέπει αργά – αργά και εξονυχιστικά να καθαρίσεις όλα τα φύλλα του μαρουλιού που προηγούνται. Πρέπει να κοπιάσεις για να φτάσεις στην καρδιά του μαρουλιού, ε…. του αναγνώσματος, ήθελα να πω».
«Α! Δεν τα μπορώ τα μαρούλια! Με φουσκώνουν!», απάντησε.
«Αν ήταν κρασί», επέμεινα «θα ήταν ένα Chateau Angelus, με σκουροκόκκινο χρώμα και  σφιχτές τανίνες, που πρέπει να το πιεις αργά – αργά να απολαύσεις κάθε γουλιά στον ουρανίσκο σου, να γευτείς όλα του τα αρώματα. Εάν το πιεις μονοκοπονιά, θα σε πειράξει στο κεφάλι».
«Α! εγώ δεν μπορώ, θέλω άσπρο πάτο!»

Το story λοιπόν, ξεκινάει με τη Μαρία Ντολθ, υπάλληλο σε μεγάλο εκδοτικό της Μαδρίτης που καθημερινά, πριν πάει στη δουλειά , παίρνει το πρωινό της στην ίδια πάντα καφετερία. Στο ίδιο μέρος, επίσης καθημερινά, παίρνει το πρωινό του και παντρεμένο – αγαπημένο ζευγάρι (ναι υπάρχουν και αυτά!), όπου η Μαρία, το παρακολουθεί ως καθημερινή πολύτιμη ατραξιόν προτού πέσει στη μάχη με τα θηρία (τους συγγραφείς με τους οποίους έρχεται αντιμέτωπη…)
Μια ωραία ή μάλλον μια άσχημη πρωία, ο Ντεβέρν (ο σύζυγος του ζευγαριού), θα βρεθεί δολοφονημένος από έναν άστεγο της περιοχής. Η Μαρία θα δηλώσει τα «συλλυπητήρια» της στη χήρα και μέσα στο άφατο πένθος της χήρας, θα γνωρίσει τον Ντίαθ – Βαρέλα (τον κολλητό του νεκρού) ο οποίος συμπαραστέκεται στη χήρα του φίλου του. Κι εκεί θα πλεχτεί ένα ειδύλλιο από την πλευρά της Μαρίας και μια ‘ξεπέτα’ από την πλευρά του Ντίαθ – Βαρέλα.
Όμως ξαφνικά ανακαλύπτεις πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως φαίνονται. Ποια είναι τα κίνητρα του δράστη; Ποιος εν τέλει είναι ο πραγματικός δράστης; Και άραγε μια δολοφονία δικαιολογείται από τις περιστάσεις;

Δεν είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί. Θέλει το χρόνο του, για να αποδεσμεύσει όλα του τα αρώματα, για να μην χάσεις αυτά που θέλει να σου πει. Είναι μια ελεγεία βασικά για τα δύο πράγματα που ταλανίζουν όχι μόνο το ανθρώπινο αλλά και το σκοροφιδικό είδος: τον έρωτα και τον θάνατο. Περισσότερο τον θάνατο θα έλεγα εγώ και μετά τον έρωτα.
Ανατροπές που σκοντάφτεις επάνω τους σαν αρχάριος εκεί που δεν το περιμένεις και δυο ραντεβού με δυο μεγάλους κλασικούς. Γιατί ο Μαρίας, αρέσκεται στη «διακειμενικότητα» και μεγάλο μέρος στο βιβλίο καταλαμβάνουν δύο αριστουργήματα της γαλλικής λογοτεχνίας: «Ο συνταγματάρχης Σαμπέρ» του Μπαλζάκ και «Οι τρεις σωματοφύλακες» του Δουμά. Και μπορεί να έχω χωρίσει τα τσανάκια μου από τον Μπαλζάκ εδώ και χρόνια επειδή βγάζω αναφυλαξία με τις 100 σελίδες περιγραφές του μέχρι να μπει στο ‘ψητό’, αλλά ο Μαρίας με πότισε τώρα με το μικρόβιο να διαβάσω τον κακομοίρη τον συνταγματάρχη Σαμπέρ που γύρισε όχι μόνο από το κρύο αλλά από ολόκληρη εκατόμβη νεκρών.
Ανατροπές, γλώσσα που ρέει, φιλοσοφικές αναζητήσεις, ένα πήγαινε – έλα χωρίς βιάση και μια κλειδαρότρυπα στον σύγχρονο εκδοτικό κόσμο όπου απομυθοποιείται το ύφος χιλιάδων καρδιναλίων πολλών σύγχρονων συγγραφέων.

Το λάτρεψα. Με όλη μου την ψυχή : 8,5 (κι αυτό γιατί είμαι σκορόφιδον κακιασμένον κι εκδικητικόν και θα ήθελα ένα άλλο τέλος, αλλά ο συγγραφέας έχει το μαχαίρι έχει και το καρπούζι και μας πασάρει ό,τι θέλει για επιδόρπιο).

Και εν κατακλείδι να θυμάστε, στον έρωτα όλα επιτρέπονται. Ή μήπως όχι;

ΕΡΩΤΟΤΡΟΠΙΕΣ
Χαβιέρ Μαρίας
Μετάφραση: Χριστίνα Θεοδωροπούλου
Εκδόσεις Πατάκη, 2015
Σελίδες 424