Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Η απομόνωση - Jean-Yves Masson

 
Ενίοτε σέρνομαι αναζητώντας σκοροφαγωμένα βιβλία σε διάφορα παζάρια βιβλίων ανά την  υφήλιο. Η βιβλιοθήκη μου είναι γεμάτη παλιές εκδόσεις που δεν πρόκειται να τις διαβάσω ποτέ για τον απλούστατο λόγο πως δεν γνωρίζω τη γλώσσα στην οποία έχουν γραφτεί. Μέσα λοιπόν σ’αυτές τις εμμονικές μου βόλτες, είχα αγοράσει αντί πινακίου φακής την «Απομόνωση», ένα μίνι βιβλίο που για να είμαι και ειλικρινές, με τράβηξε περισσότερο το αυτοκόλλητο της προσφοράς (Μεταξική Ελλάδα. Σπιναλόγκα. Η ζωή στο νησί. Ένας παράφορος έρωτας) παρά ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου.
Είμαι σκορόφιδον που το ελκύουν ασύστολα τα δράματα, και δη τα ερωτικά δράματα. Αισχύνομαι που το ομολογώ, αλλά το δράμα της Σπιναλόγκας το γνώρισα από την Χίσλοπ και με άγγιξε τα μάλα. Αν και έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου να διαβάσω και την ιστορία του νησιού από τη Γαλάτεια Καζαντζάκη, μου ήταν αδύνατο να αντισταθώ την παράξενη έλξη της Σπιναλόγκας επάνω μου.
Το βιβλίο είναι στο πρώτο πρόσωπο γραμμένο κι ο αφηγητής σε μεγάλη ηλικία καθώς φαίνεται, μας μιλάει για τα ‘περασμένα’, για μια Ελλάδα που έχει περάσει ανεπιστρεπτί (κι εύχομαι και να μην ξαναγυρίσει  και ποτέ εδώ που τα λέμε). Μισός Έλληνας – μισός Γάλλος, έρχεται στη μεταξική Ελλάδα ως απεσταλμένος τριών εφημερίδων κι εδώ γνωρίζει τη Μαρίνα. Έρωτας κεραυνοβόλος, δημιουργούν μία ‘ελεύθερη σχέση’ για τα δεδομένα της εποχής (oh! My God συζούν στο ίδιο σπίτι χωρίς να τους έχει ευλογήσει ο παπάς), συμμετέχουν σε διάφορους επαναστατικούς – αντιδραστικούς κύκλους της εποχής, ταξίδια ανά την Ελλάδα, υπαρξιακές αναζητήσεις.
Έπαθα μια σχετική αναφυλαξία όταν στην αρχή διάβασα προτάσεις του στυλ: «Ένα δέντρο έλαμπε μέσα στο σκοτάδι, η έκρηξη των λευκών λουλουδιών του μας καλούσε, τέντωνε μέσα στην ελαφριά πνοή του ανέμου τα λευκά κλαδιά του προς εμάς που περνούσαμε δίπλα του, που ερχόμασταν για να το συναντήσουμε και που κουβαλούσαμε μέσα μας το μυστικό του έρωτά μας». Δεν τα μπορώ αυτά τα γλυκανάλατα, δεν είναι για το ποιόν ενός σκορόφιδου που σέβεται τόσο τον εαυτό του όσο και το φαρμάκι που φωλιάζει μέσα του.
Ευτυχώς όμως γρήγορα ο συγγραφέας ξεφεύγει από τα λυρικά αυτά κλισέ και η ιστορία παίρνει μπρος. Αφήγηση, γρήγορη, λιτή, καταιγιστική. Το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο. Έπιασα τον εαυτό μου να πιστεύει πως κάθεται σ’ένα πεζούλι ενός ελληνικού σπιτιού και ακούει έναν γέροντα να του μιλάει για το παρελθόν του. Τόσο ζωντανή αφήγηση. Σικελιανός, Παλαμάς, όλη η ατμόσφαιρα της μεταξικής Ελλάδας, εξορία στην Κρήτη, χωριά στη μέση του πουθενά και στο βάθος το νησί, η Σπιναλόγκα, με τους λεπρούς κατοίκους της και την ιδιότυπη ζωή τους. Μικρές καθημερινές πινελιές που σε βάζουν στο νόημα, ανατριχίλα που διαπερνά το κορμί σου και η ανάγκη του ανθρώπου να κρατηθεί από τη ζωή, ακόμα κι αν ο θάνατος είναι το μόνο μέλλον που ανοίγεται μπροστά σου.
Πολλά είπαμε και σήμερα, αν τύχει και πέσει στα χέρια σας, αξίζει να του ρίξετε μια ματιά. Είναι και μικρό, κυλάει και γρήγορα… Αναρωτιέσαι ειλικρινά αν είναι ένα απλό μυθιστόρημα ή αν ο τύπος δεν τα έζησε ειλικρινά όλα αυτά που γράφει… (ή εντάξει αν δεν του τα είπε ο παππούς του…)
Ένα 8,5 /10 από μένα…
Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ
JEAN - YVES MASSON
Μετάφραση: Μάρω Τριανταφύλλου
Εκδόσεις Μελάνι, 2008
Σελίδες 233