Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Έμφυτο Ελάττωμα - Τόμας Πίντσον



Άραγε ένας συγγραφέας γίνεται φίρμα για τα βιβλία που γράφει ή για τον όλο μύθο που δημιουργεί γύρω του;;; Χωρίς να είμαι και ο ειδήμων περί του «πιντσονικού» γίγνεσθαι, έχω την εντύπωση ότι περισσότερο προκαλεί τον αναγνώστη να διαβάσει τα βιβλία ενός συγγραφέα που δεν έχει φωτογραφηθεί ποτέ παρά το ίδιο το βιβλίο.
«Έμφυτο ελάττωμα» ο τίτλος και μια χαρά του πήγε ο τίτλος γιατί κόλλαγε με το δικό μου έμφυτο ελάττωμα, τον ψυχαναγκασμό να τελειώνω ό,τι βιβλίο πέφτει στα χέρια μου… Πιο αργά από την καθυστέρηση πήγαινε η ανάγνωσή του κι ο νοών νοείτω…
Αν πρέπει να χαρακτηρίσω το βιβλίο με τρεις λέξεις, είναι ό,τι πιο εύκολο μπορώ να κάνω…
SEX AND DRUGS AND ROCK ‘N’ ROLL
Κι αν δεν σας καλύπτουν αυτές οι λέξεις, έχω κι άλλες τρεις… ξανά μανά…
SEX AND DRUGS AND ROCK ‘N’ ROLL
Ένα βιβλίο γεμάτο σεξ (και πληρωμένο και τζάμπα και μονό και διπλό και τριπλό), μαστούρα (και τρίφυλλα και τριπάκια και LSD και πεγιότ και ηρωίνη και ό,τι θέλετε για να μαστουρώσετε) και μπόλικα σουξεδάκια της εποχής (τέλη δεκαετίας εξήντα – αρχές δεκαετίας του εβδομήντα), αρκετή χίπικη νοοτροπία και ολίγην αστυνομική εσάνς.
Ο Ντοκ Σπορτέλο, χίπης και ιδιωτικός ντετέκτιβ, δέχεται την επίσκεψη της πρώην γκόμενας του, που τον παρακαλεί να εξερευνήσει την εξαφάνιση του νυν της και πάει λέγοντας…
Προσωπικά δεν κατάλαβα γιατί γράφτηκε αυτό το βιβλίο… δεν μου χάρισε την απόλαυση της ανάγνωσης, δεν μου χάρισε τη χαρά της λογοτεχνικής γραφής, δεν μου χάρισε τη χαρά της αγωνίας, δεν μου χάρισε τη χαρά της γνώσης…
Το μόνο που μου χάρισε ήταν η ευκαιρία να θυμηθώ μερικά τραγουδάκια των early seventies τα οποία τα άκουγα στο youtube με την ανάγνωση του βιβλίου…
Ίσως βέβαια πάλι να φταίει το γεγονός πως η ψυχεδέλεια και το χίπικο δεν είναι του στυλ μου (φαντάζεστε σκορόφιδο με μαλλί μακρύ, μαστουρωμένο, να τραγουδάει Give peace a chance);;;
Πάντως πρέπει να ομολογήσω πως το βιβλίο ‘ρόλαρε’ πολύ καλύτερα όταν ήμουν πιωμένο… τότε διαβαζόταν πολύ πιο εύκολα… φαντάζομαι λοιπόν πως αν είχα φροντίσει να πάρω και τα ανάλογα τριπάκια, μπορεί να έγραφα και διθυράμβους τώρα…
Α! και μέσα στην υπερπληθώρα ηρώων που μπαινοβγαίνει ο καθένας όποτε του καπνίσει, υπάρχει κι ένας Έλληνας… γιατί παντού υπάρχει ένας Έλληνας… ο Τίτος… μικροαπατεωνίσκος, μικρολαμόγιο κάτι τέτοιο τέλος πάντων… μέχρι και στην αμερικάνικη λογοτεχνία έφτασε η χάρη μας…
Το μόνο που μου έμεινε λοιπόν είναι η εξής παράγραφος:
«Ναι, ναι, λόγια που επινόησε κάποιος χίπης. Αυτοί οι άνθρωποι, ρε φίλε. Τίποτα δεν ξέρουν. Εσύ ο ίδιος έσωσες τη ζωή σου, Κόι. Και τώρα έχεις την ευκαιρία να τη ζήσεις».
Ένα 5/10 από μένα για τα τραγούδια που μου θύμισε και που τραγούδησα…
Υ.Γ. Εντάξει το κειμενάκι δεν είναι και πολύ εμπνευσμένο σήμερα αλλά τι να περιμένει κανείς εν μέσω μιας τρελής γαστρεντερίτιδας;;;

ΕΜΦΥΤΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑ
ΤΟΜΑΣ ΠΙΝΤΣΟΝ
Μετάφραση: Γιώργος Κυριαζής
Εκδόσεις Καστανιώτη, 2011
Σελίδες 435