Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Το χνάρι που δεν έσβησε- Νοέλ Μπάξερ

Κατά σύμπτωση, διαβολική ή μη μόνο ο Θεός το ξέρει, έχω διαβάσει όλα τα βιβλία της Μπάξερ. Πράγμα που σπανίως μου συμβαίνει σε συγγραφέα γιατί είμαι φίδι πολυποικιλιακόν και θέλω να τους διαβάσω όλους έστω κι από λίγο. Ομολογώ όμως πως ήταν σύμπτωσις. Έτσι, το Σύμπαν συνωμότησε και βρέθηκε το τελευταίο βιβλίο της συγγραφέως και άρτι εκδοθέν από άλλον εκδοτικό οίκο (γιατί η Μπάξερ μετακόμισε επειδή χώρισε εκδοτικώς) στα χέρια μου.
Ευκαιρία λέω για ένα ελληνικούλι, κι ο Θεός βοηθός! Γιατί όταν διαβάζεις σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία είναι σαν το λόττο ένα πράμα. Δεν ξέρεις ποτέ αν σου κάτσει. Και μαντέψτε… Ταραράμ!
Ναι μου έκατσε…
«Το χνάρι που δεν έσβησε» είναι ένα μυθιστόρημα ονειρικόν, πολυπρόσωπον και ταξιδιάρικον. Η ιστορία ξεκινάει με ένα λευκό κουνέλι που παίρνει ξαφνικά τη θέση ενός βρέφους, τρεις Λένες και μια Καλογριά που κυκλοφορεί αγκαλιά μ’ένα κορίτσι σ’ένα στρογγυλό βουνό δίχως όνομα. Και χρόνια αργότερα συναντούμε ένα άλλο κορίτσι, τη Λεώνη, ορφανεμένο από μάνα και μ’έναν πατέρα γεμάτο ενοχές για το παρελθόν του. Υπατία και Σίλας. Λεώνη και Σπάρτακος. Μαργαρίτα και Άγης. Τρία ζευγάρια. Το ένα συνέχεια του άλλου. Σε πόλεις και χωριά που ποτέ δεν κατανομάζονται και ως φόντο η ελληνική ιστορία από το Μεταξά μέχρι τη Χούντα και το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ογδόντα.
Εντάξει δεν καταλάβατε και πολλά αλλά εάν διαβάσετε το βιβλίο είμαι σίγουρο πως θα καταλάβετε. Η συγγραφέας πλέκει σταυροβελονιά παραμύθι και ιστορία. Συμβολισμοί εδώ, συμβολισμοί εκεί, συμβολισμοί και παραπέρα… Οι τρεις Λένες ως τρεις Μοίρες, ο χορός της Λεώνης ως χορός της Σαλώμης, το κεφάλι του Σπάρτακου στο δίσκο ως άλλου Ιωάννη Πρόδρομου…
Το όλο εγχείρημα εκτός από μυθιστόρημα διαβάζεται και ως παραμύθι. Ως παραμύθι από εκείνα τα παλιά, που έγραφαν ο Άντερσεν και οι αδελφοί Γκριμ, που δεν απευθύνονταν σε μικρά παιδιά αλλά σε ενήλικες. Ένα παραμύθι όχι μόνο με ονειρικές σκηνές αλλά και με σκηνές άγριες και σκληρές, όπου το end δεν είναι πάντα happy… Και το βασικό θέμα της απώλειας και πως κατατρέχει τους ήρωες, πανταχού παρόν και τα πάντα πληρόν σε όλο το βιβλίο…
Κι επειδή είμαι φίδι στραβόν κι ανάποδον, να μην ρίξω και μια στάλα δηλητήριο;
Ενώ όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι σωστά δομημένοι, ψυχολογημένοι, αιτιολογημένοι, ο χαρακτήρας της Λεώνης είναι αλλού γι’αλλού. Σίγουρα δικαιολογούνται οι ονειροφαντασίες της αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί αυτή η κοπέλα που έκανε ό,τι ήθελε την σκληρή κι απαίσια Υπατία, δεν υπερασπίστηκε τον Μίμη. Κι όταν ο κακομοίρης μας χαιρέτησε για τόπους χλοερούς, τόπους αναπαύσεως και αναψύξεως, γιατί έσβησε το χνάρι του από τη μνήμη του παιδιού της;;;
Προς το τέλος, το βιβλίο έκανε κοιλίτσα… (εντάξει όχι και μπυροκοιλιά…) Θα μπορούσαν καμιά εβδομηνταριά σελίδες να συμπτυχθούν για να μη χαθεί το όλο ονειρικόν...
Τι να βάλω;;; τι να βάλω;;; Ξεκινάει και η Μεγάλη Βδομάδα σε λίγο… (άσχετο αλλά πρέπει να τα έχω καλά με τη συνείδησή μου…)
8,5/10 (όνειρο είναι μην με ξυπνάτε…)

ΤΟ ΧΝΑΡΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΣΒΗΣΕ
Νοέλ Μπάξερ
Εκδόσεις Διόπτρα, 2016
Σελίδες 656