Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Οικογενειακά μυστικά - Camilla Lackeberg


Είχα καιρό να διαβάσω Lackberg, τόσον καιρό που η μνήμη της χάνεται στο χρόνο… είναι το τρίτο της βιβλίο που διαβάζω και για καλή μου τύχη είναι και το τρίτο της σειράς με πρωταγωνιστές την Ερίκα και τον Πάτρικ… Έχω την 'πετριά' να τα διαβάζω με τη σειρά αφού η Lackberg δεν γράφει αμιγώς αστυνομικό… βάζει μέσα διάφορα στοιχεία της σουηδικής κοινωνίας, ανακατεύει και όλα τα σκαμπανεβάσματα της σχέσης του ζευγαριού, ε! δεν μου πάει να διαβάζω ένα βιβλίο που η ηρωίδα περνάει επιλόχειο κατάθλιψη και στο επόμενο να την βλέπω να ψάχνει σέξι εσώρουχα για το πρώτο της ραντεβού με τον Πάτρικ… προτιμώ τη λογική σειρά, κι ας είμαι όφις παράλογος…
Το βιβλίο ξεκινάει με το πτώμα ενός μικρού κοριτσιού το οποίον βρίσκει ένας ψαράς αστακών… (ναι αστακών, καλά διαβάσατε) κι ενώ όλοι στην αρχή πιστεύουν το προφανές πως το κορίτσι πνίγηκε, ο ιατροδικαστής ανακαλύπτει στάχτη και γλυκό νερό στα πνευμόνια της… Πόρισμα: δολοφονία… Κι αρχίζει το πανηγύρι της εξεύρεσης του δολοφόνου… Οι ύποπτοι αρκετοί, πολλά μυστικά, πόρτες που κλείνουν και στόματα που δεν ανοίγουν, ψεύτικες αλληλοκατηγορίες… Όλοι ένοχοι κι όλοι αθώοι, όπως συμβαίνει και στις ‘καλύτερες οικογένειες’ καθώς και στις ‘ηθικές μικρές κοινωνίες’, όπως αυτές της Φιελμπάκα…
Δεν θα σταθώ στο αστυνομικό μέρος του βιβλίου γιατί η Λάκμπεργκ σε γενικές γραμμές καλά το χειρίζεται το light (αν και είναι light αστυνομικόν κι εμένα τα light αναψυκτικά, τυριά και ζαμπόν δεν μου πολυαρέσουν – προτιμώ τη βαρβατίλα), αλλά στο κοινωνικό – αισθηματικόν κουτσομπολιό (άντε οι μη μου άπτου, πείτε το και κοινωνική κριτική)… Πιο πολύ σαν η κουτσομπόλα της γειτονιάς αισθάνθηκα που κοιτάζει μέσα από την κλειδαρότρυπα... κι όχι μία κλειδαρότρυπα... κλειδαρότρυπες να φαν' κι οι κότες...
Η συγγραφέας σφάζει με το βαμβάκι (το μαχαίρι στο κόκκαλο δεν τόλμησε να το βάλει) τα κακώς κείμενα της καλοκουρδισμένης σουηδικής κοινωνίας: ενδοοικογενειακή βία, παιδεραστία, φανατική θρησκοληψία, προκατάληψη στη διαφορετικότητα… Και χώνει και ολίγον ΔΕΠ και ΔΕΠ-Υ και σύνδρομο Άσπεργκερ (οι νέοι εκπαιδευτικοί πρέπει να έχουν πάρει μια μυρωδιά απ’όλα τούτα…)
Υπάρχει και μια ιστορία στο παρελθόν, με βασική ηρωίδα την Άγκνες, που όπως καταλαβαίνετε έχει άμεση ή έμμεση σχέση με το έγκλημα της σημερινής εποχής, όπου όμως στην αρχή όσο κι αν προσπαθείς να βρεις τη σχέση, δεν μπορείς να την καταλάβεις. Προς το τέλος, έρχεται το ‘κερασάκι στην τούρτα’ και το αντιλαμβάνεσαι αλλά για μένα η ξαφνική δίχως λόγο εμφάνιση αυτού του ‘κερασακίου’ ήταν μία πολύ εύκολη λύση για τη συγγραφέα που δεν τη ζόρισε καθόλου… Το σωστό αστυνομικόν πουλάκι μου, πρέπει εξ αρχής να σου δίνει ενδείξεις κι εσύ να βάζεις το μυαλουδάκι σου (όσοι έχουν τέλος πάντων) να δουλέψει... κι όχι τσουπ! Μπες κι εσύ βρε υποψήφιε δολοφόνε στο κάδρο...
Σε κάποια σημεία, γέμισαν στάχτη το στόμα, τα ρουθούνια και τα μάτια μου… Ευτυχώς, η γλώσσα μου είναι διχαλωτή και δεν την κατάπια…
Τέλος, η Λάκμπεργκ έχει μπει πλέον για τα καλά στο εμπορικό παιχνίδι (ποια λογοτεχνία και ποια εσωτερική ανάγκη έκφρασης;;;) και το τέλος του βιβλίου είναι η αρχή του επόμενου… Κι όμως, θα πέσω ευχαρίστως στην παγίδα και θα το διαβάσω …
6/10
Υ.Γ. Με ενόχλησε που σ’αυτό το βιβλίο η Ερίκα ήταν τόσο κολλημένη με το βύζαγμα του μωρού και το άλλαγμα της πάνας και δεν βοήθησε καθόλου στην ανακάλυψη του μυστηρίου… μα να μην ρίξει ούτε μια ιδέα... τσ... τσ... τσ...τσ...

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΜΥΣΤΙΚΑ
Camilla Lackberg
Μετάφραση: Γρηγόρης Κονδύλη
Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2012
Σελίδες 632