Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Πλάσματα μιας μέρας - Irvin Yalom


Ως μοναχικό, φοβικό, αγχωτικό, καταθλιπτικό, ψυχαναγκαστικό, διπολικό και ό,τι έχει σχέση σε …ικό σκορόφιδο, είναι φυσικό ο Γιάλομ να είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Κάθε του βιβλίο, για μένα, είναι ένα ταξίδι στον απύθμενο βάθος του εαυτού μου… μιλάμε για τέτοιο βάθος απύθμενο που πεντακόσια χρόνια ψυχανάλυση, ψυχοθεραπεία (δεν πάει να είναι αναλυτική, συστημική, υπαρξιακή, gestalt κ.ο.κ.), άκρη δεν θα βρούμε (δηλαδή δεν πιάνουμε πάτο, όλο θα πέφτουμε).
Αν και με πατημένα πλέον τα 84 του χρόνια, ο Γιάλομ διατηρεί το πνεύμα ακέραιο κι έχει αυτό το χάρισμα να συνδυάζει ιστορίες ψυχοθεραπείας με ένα λόγο άμεσο, ολίγον λογοτεχνικό και καθόλου δυσνόητα επιστημονικό.
Τα «Πλάσματα μιας μέρας» λοιπόν είναι δέκα (10) διηγήματα, δέκα μικρές καθημερινές ιστορίες, όπου δέκα διαφορετικοί άνθρωποι παλεύουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες: μια γυναίκα στο τέλος της ζωής της από προχωρημένο καρκίνο, ένας άντρας που δεν ξέρει ποια γυναίκα να διαλέξει, ένας θάνατος που γιορτάζεται σαν γέννηση (?), σαν γάμος (?), σαν εγκαίνια (?)… σίγουρα πάντως σαν δεξίωση… και μέσα από τα μπουρδουκλωμένα συναισθήματα αυτών των ανθρώπων, τροφή για σκέψη… για σκέψη στα δικά μας προβλήματα… και στα δικά μας μπουρδουκλώματα φυσικά...
… σε όσους βέβαια από εμάς έχει μείνει έστω κι ελάχιστο μυαλό για να έχουμε σκέψη… (εγώ ως γνωστό σκορόφιδο, τρέφομαι με το ίδιο το μυαλό μου)…
Κλείνοντας το βιβλίο του Γιάλομ, όπως κάθε βιβλίο του βέβαια, σκέψεις στοιχειώνουν το ταπεινό μυαλό μου για αρκετές βδομάδες… από αυτό το βιβλίο, αυτό που μου έμεινε σίγουρα είναι τα «τσιτάτα» του Μάρκου Αυρήλιου (για όσους δεν γνωρίζετε πέρα από Ρωμαίος αυτοκράτορας ήταν και φιλόσοφος του ‘εαυτού του’, αφού δεν τα έγραφε για το ευρύ κοινό).
«Συχνά με παραξένεψε, πως γίνεται, ενώ ο καθένας αγαπάει τον εαυτό του πάνω απ’όλα, η γνώμη του για τον εαυτό του να μετράει λιγότερο απ’ότι η γνώμη των άλλων» ή
«Την ακαριαία ετούτη στιγμή του χρόνου πέρνα την όπως το θέλει η φύση και φτάσε στο τέλος του ταξιδιού ικανοποιημένος – σαν μια ελιά που ωρίμασε και θα πέσει, ευλογώντας το χώμα που θα την κρατήσει και ευχαριστώντας το δέντρο που τη γέννησε».
Άρα μετά απ΄όλα αυτά, κάποια στιγμή ίσως πρέπει να ανακαλύψω και τον κύριο Μάρκο Αυρήλιο.
Ξέρω δεν σας άνοιξα και πολύ τα μάτια… αλλά αν θέλετε να ανοίξετε τα μάτια της ψυχής σας, ρίξτε μια ματιά σε τούτο το βιβλιαράκι…
Κι αν πρέπει να βάλω ένα βαθμό
10/10 (Οκ, μπορεί να μην είναι το καλύτερο βιβλίο του. Οκ, μπορεί να μην είναι αντικειμενικός βαθμός. Λατρεύω Γιάλομ, blog του σκορόφιδου είναι αυτό, ό,τι θέλω βάζω…)
Φιλάκια στα μουστάκια!
 ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ
Irvin Yalom
Μετάφραση: Ευαγγελία Ανδριτσάνου
Άγρα, 2015
Σελίδες 256