Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Γερουλντεγγέρ – Ίαν Μανούκ


Αστυνομικόν… και πάλι… Γαλλικό νουάρ από έναν Αρμένιο συγγραφέα πολιτογραφημένο Γάλλο (γι’αυτό και το Μανουκιάν το στρίβει αλλά γαλλικά σε Μανούκ) και ερωτευμένο με τη Μογγολία.  Τα πήρε όλα αυτά λοιπόν ο συγγραφεύς, τα ανακάτεψε άλλοτε καλά και άλλοτε όχι και τόσο και μας σέρβιρε ένα κατά βάση αστυνομικόν με ολίγη εσάνς κοινωνικού και με πολλές πινελιές εξωτισμού βιβλίο. Ουφ! Τα είπα!
Ο Γερουλντελγγέρ (που ανάθεμα και τώρα που τελείωσα το βιβλίο κι αν έμαθα το όνομά του) είναι Μογγόλος αστυνομικός και βρίσκεται ξαφνικά με δυο καυτές πατάτες στα χέρια του: α) το πτώμα ενός 5/χρονου κοριτσιού που ξεβράζει η στέπα της Μογγολίας και β) τρεις Κινέζους νεκρούς με κομμένα τ’αχαμνά τους (βλέπετε πως δεν ρίχνω το επίπεδο) και δυο νεκρές πόρνες με τ’αχαμνά των Κινέζων στο στόμα για να μην πάνε χαμένα. Ο ίδιος, αν και καλός μπάτσος, κάπου έχει φλιπάρει γιατί πριν πέντε χρόνια απήγαγαν και στραγγάλισαν την πεντάχρονη κόρη του, η γυναίκα του αποτρελάθηκε (λογικότατον) και η έφηβη κόρη του έχει πέσει στα σκληρά.
Και από κει και πέρα ξετυλίγεται ένα ‘κυνηγητό’ σ’έναν δρόμο με πολλά παρακλάδια: καλοί και κακοί μπάτσοι, Μογγόλοι ναζί, Κινέζοι και Κορεάτες μεγαλοεπιχειρηματίες, εθνικές συγκρούσεις, μογγολικές παραδόσεις και σοβιετικά κατάλοιπα, πόρνες , υπόνομοι, μοναχοί, ουρανοξύστες στο Ουλάν Μπατόρ και παραδοσιακές γιούτες που σερβίρονται απαραίτητα με αλμυρό τσάι και βούτυρο, ψωμί με παχιά κρέμα γάλακτος και μαρμελάδα από μαύρα μύρτιλλα και για τις μεσημεριανές ώρες γεμιστές μαρμότες με πέτρες… Εντάξει, οι Μογγόλοι δεν φημίζονται και για την υψηλή γαστρονομία τους.
Βιβλίον εξωτικόν, ταξιδιάρικον, σε μια χώρα άγρια και άγνωστη στα δι ημάς που ωστόσο ο Μανούκ κατάφερε να μεταδώσει το κλίμα της, η αγωνία πιάνει κόκκινο σε πολλά σημεία, ενίοτε σκληρό κι απάνθρωπο, με μια δόση μυστικισμού που προσωπικά τη λάτρεψα…
Κι επειδή βέβαια φίδι είμαι θα τσιμπήσω, στη μέση κάπου κάνει λίγο κοιλιά και υπήρξαν στιγμές που το βαρέθηκα ολίγον το story για να πάρει μετά ξανά εμπρός ο Μανούκ και η δράση. Και σαφώς υπήρξαν κομμάτια που πρόσωπα έμπαιναν κι έβγαιναν γιατί οι συγγραφείς είναι μικροί θεοί κι όποιον θέλουν βάζουν όποιον θέλουν ξεκάνουν γιατί έτσι τους βολεύει κι υπάρχουν κι ορισμένες σκηνές σαν να είναι βγαλμένες από αμερικάνικο κόμικ, όμως κατά ένα περίεργο τρόπο, το αποδέχτηκα γιατί με πήρε ο ρυθμός της αφήγησης.
Αγαπημένος ήρωας ο μικρός Γκαντουλγκά (τώρα όρκο για το όνομα δεν παίρνω κιόλας), ο οποίος βέβαια σε ορισμένες φάσεις μεταμορφώνεται σε alter ego του Spiderman, του Batman και του Mr America μαζί.
Κι αν αναρωτιέστε γιατί δεν χύνω περισσότερο δηλητήριο… Πώς μπορεί ένα φίδι να δαγκώσει το συγγραφέα που σε μια από τις δυνατότερες σκηνές του βιβλίου έχει δώσει στα φίδια πρωταγωνιστικόν ρόλο; Και για του λόγου το αληθές, voila και αποσπάσματα:

«… Τα δηλητηριώδη φίδια έχουν πιο έντονα σαγόνια, ακριβώς πίσω από το κεφάλι, οι φολίδες τους είναι ίσιες και το σώμα τους απολήγει με πιο απότομο τρόπο, χωρίς να λεπταίνει στην άκρη…»
«Τα φίδια είναι άραγε ικανά να δρουν ομαδικά; Θα μπορούσαν άραγε να σε κυκλώσουν στη μέση της τάφρου, ή να σε στριμώξουν σε μία γωνία για να σου επιτεθούν;»
«-Αυτός είναι ένας κροταλίας από το Γκόμπι, εξήγησε ο Γερουλντελγγέρ μιλώντας για το φίδι που μόλις είχε πετάξει μέσα στον λάκκο. Οι οχιές είναι φοβιτσιάρες, αλλά ο κροταλίας είναι φίδι του πολέμου».

Αυτά και άλλα πολλά, σταματώ μην μας πάρει χαμπάρι και κάνας φιδέμπορας …
Βαθμολογία: 7,5/10

ΓΕΡΟΥΛΝΤΕΛΓΓΕΡ – ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΟΓΓΟΛΙΑ
Ίαν Μανούκ
Μετάφραση: Ουρανία Πολυκανδριώτη
Εκδόσεις Στερέωμα, 2015

Σελίδες 648