Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Η παιδική ηλικία του Ιησού - J.M. Coetzee

Τόση κουλτούρα πια, δεν αντέχω… είπαμε να κουλτουριαστούμε ρε παιδί μου αλλά ok, μην το κάψουμε κιόλας…
Ο Coetzee (Κούτσι ελληνιστί) είναι Νοτιοαφρικανός νομπελίστας του 2003. Είδα λοιπόν Νόμπελ και μπήκα (βέβαια μετά τη φετινή απονομή, πριν τον Bob Dylan το χάος…)
Κατ’αρχήν ξεκινώ από τον τίτλο, ο οποίος ήταν άκρως παραπλανητικός αφού εγώ όταν το αγόρασα, πίστευα πως θα διάβαζα μια δική του θεώρηση για την παιδική ηλικία του Ιησού… κι ανοίγω το κακόμοιρον σκορόφιδον το βιβλίο και πέφτω σένα δυστοπικό φιλοσοφικό κοινωνικό μυθιστόρημα…
Ένας μεσήλιξ κι ένα πεντάχρονο αγοράκι καταφτάνουν σε μια πόλη, απαλλαγμένοι από το παρελθόν τους… Έχουν σβήσει ή τους έχουν σβήσει ή έχει σβηστεί από μόνη της (κανείς δεν ξέρει) η μνήμη τους και ξεκινάνε μια ζωή από το μηδέν… όλα καινούρια… νέα ταυτότητα, νέα σπίτια, νέες γνωριμίες. Το new age περιβάλλον όμως είναι τελείως αποστειρωμένο, τελείως χωρίς συναίσθημα, too flat και όλοι είναι (να δεις πως το λέει;) τέλος πάντων όλοι έχουν τις καλύτερες δυνατές προθέσεις. Μεσήλιξ και αγόρι μπαίνουν σ’αυτή την κοινωνία, μπαίνουν και δυο τρια πέντε δέκα άλλα άτομα κι είναι μια ιστορία μακάρι να ‘ξερα που θέλει να το πάει.
Όλο αυτό το δυστοπικό και ζοφερό με μελαγχόλησε πάρα πολύ αλλά δεν το παράτησα γιατί είχε κάποιους ενδιαφέροντες φιλοσοφικούς στοχασμούς και ήθελα να ‘δω που θα το πάει ο συγγραφέας. Τελικά ο συγγραφέας το πάει όπου θέλει, δηλαδή αλλού γι’αλλού, γεγονότα συμβαίνουν έτσι απλά για να συμβούν δίχως ειρμό και λογική (το ατύχημα του Σιμόν, ολόκληρες σελίδες επί σελίδων πως δεν θέλουν οι λιμενεργάτες να φέρουν γερανούς στο λιμάνι αλλά μετά αφού βρίσκεται ένας, άντε να τον φέρουμε, άκρως ενδιαφέρουσες φιλοσοφικές αναζητήσεις για την «καρεκλότητα» και την «τραπεζοποίηση», ο πιτσιρικάς που θέλει να κάνει ‘κακά’ του στη μέση της εξοχής και δεν έχει χαρτί υγείας…) Ειλικρινά, δεν κατάλαβα γιατί όλα αυτά…
Σαφώς το ‘χει ο άνθρωπος στη γραφή, δεν λέω… Όμως η γραφή δεν μπορεί να σώσει ένα βιβλίο που δεν ξέρει που πατάει, που δεν αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης για ποιο λόγο το έγραψε ο συγγραφέας, που μένουν τόσα ερωτήματα κενά…
Μα τελικά πώς και γιατί έσβηναν οι μνήμες;;;
Κι ήρθε το τέλος και με αποτελείωσε… και είπα όχι ρε φίλε τόσο κουλτούρα… το ‘καψαμε τελείως… χίλιες φορές ‘δαίμονες’…
Άντε γεια!
Και τους βαθμούς που έπιασε, μόνο και μόνο, επειδή ξέρει να γράφει ο τύπος…
Βαθμολογία: 4/10

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
J. M. Coetzee
Μετάφραση: Κατερίνα Σχινά
Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2013
Σελίδες 350