Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Μη μου λες αντίο - Αναστασία Καλλιοντζή



Οδηγίες προς επίδοξους αναγνώστες, πριν ξεκινήσετε το βιβλίο:
Κάθεστε αναπαυτικά στον καναπέ, περιχύνεστε μ’ένα chanel, ένα j’adore, ένα κατιτίς βρε παιδί μου, πατάτε πέντε έξι φορές φσφσφς το airwick, βάζετε και το μανταλάκι στη μύτη και ξεκινάτε… Το βιβλίο μυρίζει… κι όταν λέω μυρίζει… εννοώ μυρίζει… δεν ξέρω τι χαρτί χρησιμοποίησαν εκεί στον εκδοτικό αλλά όσοι έχουν μια ευαισθησία στη μύτη, είναι αδύνατον να μην λιποθυμήσουν από την άσχημη μυρωδιά…
Ήθελα κάτι αλαφρύ και χαλαρωτικό κι εν γνώσει μου, διάλεξα το συγκεκριμένο μια και ήξερα πως είναι μια ιστορία έρωτα και πάθους, είχε κάνει και τηλεοπτική επιτυχία (αν και τη σειρά δεν την είχα δει οπότε δεν ήξερα τι έπαιζε…) Το στόρυ, μια φοιτήτρια Νομικής στην Κομοτηνή εξ Αθηνών ορμώμενη, από απλή μάγκικη οικογένεια της Αργυρούπολης, με γκόμενο τον πιο περιζήτητο εργένη (και νέος, και όμορφος, και πλούσιος, και μορφωμένος, και φοιτητής Ιατρικής, και να κόβει φλέβες για πάρτη της, και shampoo και conditioner…), ζει τη φοιτητική έξαλλη ζωή της μεταξύ πτωχευτικού δικαίου και μπαρότσαρκας, μέχρι που την χτυπάει κατακούτελα ο αληθινός έρως κι όχι ο ‘σαλάμι αέρος’, κι ο νέος έρως επίσης τα έχει όλα (και κούκλος, και μορφωμένος, και καψούρης και…), εντάξει έχει ένα θεματάκι είναι μουσουλμάνος αλλά εκείνος δεν το λέει, εκείνη δεν το ξέρει… και… ε και!!!
Δεν με ενόχλησε το στόρυ, αν και ήταν γεμάτο από κλισέ (ο πλούσιος γκόμενος, η κακιά νεόπλουτη πεθερά, η φτωχή πλην τίμια κορασίδα, ο καθηγητής που θέλει να απαυτώσει τη φοιτήτρια του…), με ενόχλησε ωστόσο η γραφή… Ήταν μια άκρως σεναριακή γραφή και γι’αυτό φαντάζομαι ο σεναριογράφος δεν πρέπει να είχε και πολύ δουλειά να κάνει… ήταν σαν να το διηγείται όλα αυτά (κι ας ήταν τριτοπρόσωπη η γραφή), ένα κορίτσι 20-22 χρόνων… Κάποιες λέξεις που επαναλαμβάνονταν κατά κόρο, εντάξει… εκείνο «το λοιπόν» και «το λοιπόν» και «το λοιπόν», έλεος! Να μην μιλήσω για τη συνεχή χρήση του ρήματος «ντερλικώνω» σε όλα τα πρόσωπα… Κι ερώτηση κρίσεως: δεν έχω ιδέα τι θα πει η φράση «τον αποθαρρό μας»… Πρώτη φορά στη ζωή μου την άκουγα…
Εν ολίγοις…
Αν ήμουν φοιτήτρια (τότε ίσως να μου άρεσε)
Αν σπούδαζα στη Νομική (τότε ίσως να μου άρεσε)
Αν ήμουν φοιτητής στην Κομοτηνή (τότε ίσως να μου άρεσε)
Αν ήμουν εκεί στα είκοσι (τότε ίσως να μου άρεσε)
Αν περίμενα ακόμα τον πρίγκηπα του παραμυθιού (τότε ίσως να μου άρεσε)
Αν ήταν από τα πρώτα βιβλία που διάβαζα στη ζωή μου (τότε ίσως να μου άρεσε)
Όμως επειδή, απέχω παρασσάγγας από όλα τα παραπάνω, μάλλον δεν μου άρεσε…
Ωστόσο μπορώ να καταλάβω γιατί μπορεί να αρέσει σε ένα νέο κορίτσι (μάγκικη γλώσσα, πάθος απύθμενο, γκόμενοι κούκλοι, φοιτητική ζωή, γρήγορη εξέλιξη…)
Να πω και κάτι ακόμα γιατί αν βγάλω γλώσσα, γλώσσα δεν βάζω μέσα μου…
Επειδή από τη στιγμή που το κορίτσι μας, η Χριστίνα, τα μπλέκει με το Μουράτ, και συνέχεια μας λέει «και τι κακό έχει η αγάπη;» «και γιατί δεν μας αφήνουν ήσυχους να χαρούμε τον έρωτα μας» και άλλα τέτοια ωραία, μάλλον κακομαθημένο κορίτσι μου, δεν κατάλαβες πως κανείς δεν σε κυνήγησε για την αγάπη σου, απλώς δεν μπορείς να φλομώνεις όλον τον κόσμο στο ψέμα… να σκοτώνεται ο πατέρας σου (που τον λατρεύεις) και την ίδια στιγμή να πηγαίνεις να βγάζεις τα μάτια σου…
5/10

ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΑΝΤΙΟ
Αναστασία Καλλιοντζή
Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2016
Σελίδες 728