Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ο Θεός των μικρών πραγμάτων - Αρουντάτι Ρόι


Είναι από αυτά τα βιβλία που στέκονται χρόνια και χρόνια στη βιβλιοθήκη σου, το ξεσκονόπανο έχει βαρεθεί να παίρνει τη σκόνη από πάνω τους, όλο το τραβάς έξω για να το διαβάσεις κι όλο τελευταία στιγμή παίρνεις κάποιο άλλο και το αφήνεις πάλι να σκονίζεται μέχρι την επόμενη φορά… (όχι βέβαια πως είναι το μοναδικό τέτοιο βιβλίο…)
Παρ’όλα αυτά, επιτέλους ήρθεν η ώρα του και ο «Θεός των μικρών πραγμάτων» αποτελεί πλέον μία από τις αναγνωστικές μου εμπειρίες…
Δυο λόγια για την ιστορία, αν και η ιστορία δεν είναι αυτό που έχει σημασία σε τέτοιου είδους βιβλία. Στο Αγιέμενεμ, μια περιοχή της Ινδίας, δύο δίδυμα, η Ράχελ και ο Έστθα και η χωρισμένη μητέρα τους, η Άμμου (χωρισμένη στην Ινδία,  μέγα αμάρτημα…) ζουν στο σπίτι της οικογένειας, με γιαγιάδες, θείες – θείους κι ένα εργοστάσιο με πίκλες και μαρμελάδες. Μια μέρα (όχι από το πουθενά) θα εμφανιστεί η ξαδέλφη τους από την Αγγλία η Σόφι Μολ στην ίδια ηλικία με τα δίδυμα (κάπου εκεί στα οχτώ…) και η τραγωδία χτυπάει την πόρτα τους… η Σόφι Μολ πνίγεται… και όλα αλλάζουν…
Υπάρχουν δυο εποχές… το τότε (όταν τα δίδυμα ήταν μικρά) και το τώρα (που τα δίδυμα είναι γύρω στα 35)… όμως ο χρόνος δεν είναι ξεκάθαρος… είναι ρευστός, πολύ ρευστός… στη μια παράγραφο είσαι εδώ και στην άλλη στο τότε, στη μια γραμμή κλαις για το τότε και στην άλλη αράδα γελάς για το τώρα… Εάν δεν είσαι συνηθισμένος στις ‘μπερδαγουέι’ (ελληνιστί μπερδεμένες) καταστάσεις, ίσως δυσκολευτείς να το παρακολουθήσεις, αλλά νομίζω πως αξίζει μια βουτιά στα βαθιά, ρηχά, όπως το πάρει κανείς…
Πέρα από τα συναισθηματικά και φιλοσοφικά κομμάτια του βιβλίου, η Ρόι παρουσιάζει τη ζωή και τη δομή της σύγχρονης Ινδίας, μιας Ινδίας που ακόμα η λογική της κάστας ζει και βασιλεύει, όπου υπάρχουν οι Καθαροί κι οι Ακάθαρτοι που ένας απαγορεύεται ν’αγγίξει τον άλλον, που το σκούρο χρώμα κάποιου είναι η κατάρα του… δεν είναι και το πιο εύκολο να παρακολουθήσεις τη νοοτροπία μιας χώρας για την οποία είσαι ανίδεος, όμως θεωρώ πως αξίζει η προσπάθεια…
Η γραφή μου θύμισε σε πολλά σημεία Αλιέντε και Μάρκες… ονειρική, λυρική, σουρεαλιστική, άλλα αντί άλλων… αλλά εμένα αυτό είναι το στυλ που λατρεύω τελικά, οπότε μου κάθισε κουτί…
Μέχρι τη μέση το βιβλίο κυλάει αργά, ίσως και πιο αργά από την καθυστέρηση, σαν χορός ‘κατακάλι’ (αν το λέω σωστά) κι ύστερα τα γεγονότα γίνονται καταιγιστικά (εδώ έρχεται το Bollywood…)
Προσωπικά μου άρεσε πολύ, ήταν στο στυλ μου… ωστόσο μπορώ άνετα να καταλάβω όλους όσους δεν μπόρεσαν να το παρακολουθήσουν…
Είμαι ανάμεσα στο 8,00 και στο 9,00 (άντε θα βάλω το Μ.Ο.)
8,5 /10

Readathon 2017: Θα μπορούσα να το βάλω σε τόσες πολλές κατηγορίες… τελικά κατέληξα…

Ένα βιβλίο που ο πρωταγωνιστής είναι παιδάκι ή έφηβος (και τρεις πρωταγωνιστές παρακαλώ…)  11/80

Υ.Γ. Δώρο αποσπασματάκι που λάτρεψα:
"Δεν πείραζε που η ιστορία είχε αρχίσει. Γιατί το Κατακάλι είχε ανακαλύψει προ πολλού ότι το μυστικό των Μεγάλων Ιστοριών είναι πως δεν έχουν μυστικά. Οι Μεγάλες Ιστορίες είναι οι ιστορίες που έχεις ακούσει και θέλεις να ξανακούσεις. Εκείνες που σε δέχονται μέσα τους οπουδήποτε και αισθάνεσαι άνετα. Δεν σε ξεγελούν με κόλπα κι απρόβλεπτες εξελίξεις. Δε σε ξαφνιάζουν με το απρόβλεπτο. Είναι οικείες σατ σπίτι όπου ζεις. Ή τη μυρωδιά του εραστή σου. Ξέρεις πως τελειώνουν αλλά ακούς, σαν να μην ξέρεις. Με τον ίδιο τρόπο που ξέρεις ότι μια μέρα θα πεθάνεις αλλά ζεις λες και δεν πρόκειται να πεθάνεις ποτέ. Στις Μεγάλες Ιστορίες ξέρεις ποιος ζει, ποιος πεθαίνει, ποιος βρίσκει την αγάπη, ποιος όχι. Και θέλεις να τα μάθεις από την αρχή.
Αυτό είναι το μυστικό και η μαγεία τους".

Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
ΑΡΟΥΝΤΑΤΙ ΡΟΪ
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου
Εκδόσεις Ψυχογιός,  1997
Σελίδες 429