Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου - Μιριέλ Μπαρμπερί


Μπορεί ένας σκαντζόχοιρος να είναι κομψός; Ένα φλαμίνγκο είναι κομψό. Ένα μαλτέζ είναι κομψό. Μα ένας σκαντζόχοιρος; Κατά την Μπαρμπερί, μια πιε νουάρ, μια Γαλλίδα εκ Μαρόκου δηλαδή, ναι ο σκαντζόχοιρος είναι ένα άκρως κομψό ζώον που τα αγκάθια του τείνουν να παραπλανήσουν μόνο όσους δεν θέλουν να δουν.
Το βιβλίο βρίσκεται εδώ και καιρό στη βιβλιοθήκη ενός εκ των έφηβων σκορόφιδων που αναπτύσσεται στην οικογενειακή φωλιά μας. Το θεώρησα εφηβικό ανάγνωσμα και το σνόμπαρα μέχρι που μετά από διάφορα μπίρι – μπίρι από δω κι από κει, είπα να το δοκιμάσω. Συμπέρασμα: το βιβλίο δεν είναι εφηβικό. Δεν είναι εφηβικό. Point final.
Σε μια αριστοκρατική πολυκατοικία του Παρισιού, εκεί που τα διαμερίσματα δεν πωλούνται αλλά πάνε κληρονομικά, ζει η Ρενέ, μια 54/χρονη θυρωρός που σε αντίθεση με τις classic κουτσομπόλες θυρωρούς, έχει μια ιδιαίτερη σχέση με την τέχνη (λατρεύει Τολστόη και ολλανδούς ζωγράφους) και η Παλόμα, 13/χρονη έφηβη με υψηλό IQ και ανησυχίες όχι τις classic της ηλικίας της. Και ξαφνικά, ένα διαμέρισμα πωλείται και σαν σίφουνας (όσο σίφουνας μπορεί να είναι ένας Ιάπωνας) εισβάλλει στη ζωή τους ο Ιάπωνας Κακούρου Όζου.
Λοιπόν… το βιβλίο δεν έχει καμιά υπόθεση αμάν και τι… θα τολμούσα να πω πως δεν έχει καμιά υπόθεση… και πηγαίνει αργά… πολύ αργά… πάρα πολύ αργά… αλλά…. εγώ το απόλαυσα…
Ένα βιβλίο τίγκα στη διακειμενικότητα (sic) από Τολστόη μέχρι Μαρξ κι από Ρονσάρ μέχρι Σταντάλ, από αναφορές στη ζωγραφική (από τους Ιταλούς μέχρι τους Ολλανδούς) και με μουσικά ‘πάρε – δώσε’ (από Μότσαρτ μέχρι Έμινεμ), σε κάνει να θυμηθείς ξανά παλιά καλά αναγνώσματα και να ψάξεις κάποια που τα είχες αφήσει αδιάβαστα. Ένα βιβλίο γεμάτο από μικρά κυνικά εύστοχα βέλη για όλους αυτούς που το παίζουν κουλτούρα, για τους δήθεν, για το ‘φαίνεσθαι’, για τις ταξικές διαφορές, για τις προσωπικές μας ανασφάλειες, για αυτούς που αντί να απολαύσουν τη μαγεία ενός βιβλίου χάνονται σε αναλύσεις, των αναλύσεων, τις αναλύσεις, ω! αναλύσεις…
Ένα βαθιά ‘γαλλικό’ βιβλίο που ενδεχομένως θα ξενίσει όποιον δεν γνωρίζει τη γαλλική κουλτούρα. Οι θυρωροί (θυρωρός είπαμε είναι η βασική ηρωίδα) στη Γαλλία αποτελούν από μόνες τους θεσμό. Είναι φετίχ ρε παιδί μου. Οι μαντλέν, τα μακαρόν, οι κλοσάρ και αχ! Αυτός ο πληθυντικός ευγενείας… κολλητές φίλες εδώ και είκοσι χρόνια και μιλάνε στον πληθυντικό μεταξύ τους… πόσο αλλόκοτο φαίνεται σ’εμάς που τον άλλον τον βλέπουμε για πρώτη φορά και του ‘λέμε «γεια σου ρε φίλε;
Κάπου διάβασα πως κάποιος από τους πολύ χάι βιβλιοκριτικούς το χαρακτήρισε ‘ένα βιβλίο γεμάτο αμπελοφιλοσοφίες’… εγώ πάλι δεν το βρήκα καθόλου αμπελοφιλοσοφέ ... αυτό που οι wannabe κουλτουριάρηδες θεωρούν φιλοσοφία  μόνο ότι χρειάζεται να έχεις σνιφάρει δέκα τρυπάκια κόκα για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο συγγραφέας – φιλοσόφος, άστο ρε φίλε… εγώ βρήκα πολλές μα πάρα πολλές μικρές φράσεις γεμάτες αληθινή φιλοσοφία, φιλοσοφία πρετ α πορτέ, που μια χαρά μου κάθεται στην καθημερινή μου ζωή.
Μου άρεσε. Point final. Διαβάζεται αργά. Και σταθερά. Point final.
Φιλιά από ένα σκορόφιδο που φοβάται τους σκαντζόχοιρους.                

Θέλετε και βαθμό; 8.5 / 10

Readathon 2017: Ένα βιβλίο συγγραφέα που ανακαλύψατε για πρώτη φορά φέτος 12/80

Η ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ
Μιριέλ Μπαρμπερί
Μετάφραση: Ρίτα Κολαΐτη
Εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2008

Σελίδες 361