Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Πέφτουν αστέρια - Δημήτρης Τσολάκης


Πίναμε κάτι ξίδια χθες βράδυ με φίλους… που το βράδυ έφτασε ξημέρωμα και το κεφάλι σήμερα πάει κι έρχεται σαν εκκρεμές δηλώνοντας πως πάνε οι εποχές που μπορούσα να πιω όλο το Βόσπορο…
Το σπίτι λοιπόν που μας φιλοξενούσε, εκτός από φίλους, ξίδια και τσιγάρα (κανονικά όχι από αυτή τη νέα μαλακία, τα ηλεκτρονικά, που ντουμανιάζουν ξενέρωτα το σύμπαν) είχε και πολλά βιβλία… παντού… κι όταν λέμε παντού… εννοούμε παντού…
Στη φάση που σερνόμουν στον καναπέ, μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας (ή μάλλον  μόνο φθοράς) έπεσε το μάτι μου σ’ένα μικρό… μια σταλιά… Δεν ξέρω που το βρήκε η ‘μικρά οικοδέσποινα’ (το μικρά το παίρνει κανείς όπως θέλει γιατί δεν δηλώνει κατ’ανάγκη την ηλικία…) και το άνοιξα… και κόλλησα… το τέλειωσα εντός ολίγου…
Μικρό… παθιασμένο… αρρωστημένο… σκοτεινό… βίαιο… σουρεαλιστικό…
Κι ο τύπος που το ‘γραψε είναι πιτσιρικάς… Το γράψιμό του μου θύμισε κάτι από τα πρώιμα του Κορτώ ή από την Καραπάνου…
Αναμένω να δω την εξέλιξη…

Βαθμολογία: Δεκαράκι αξίζει (μικρός και πρωτοεμφανιζόμενος γαρ…)
Προσοχή! Είναι σουρεάλ και «αρρωστημένο»… Δεν συνίσταται για δεσποινίδες αμέμπτου ηθικής…

Readathon 2017: Ένα βιβλίο συγγραφέα κάτω των 35 ετών σήμερα [20/80]

ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΣΤΕΡΙΑ
Δημήτρης Τσολάκης
Εκδόσεις Απόπειρα, 2017
Σελίδες  127