Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Η μυστική ιστορία - Donna Tartt


Μια συγγραφέας με ένα βιβλίο ανά δέκα χρόνια. Δεν το λες και υπερπαραγωγή τη σήμερον ημέρα. Την Donna Tartt την ανακάλυψα με την «Καρδερίνα», το τελευταίο της βιβλίο κι αφού σε γενικές γραμμές, η γραφή της μου κολλούσε, όταν βρήκα το ‘πρωτάκι’ της σε τιμή ευκαιρίας, το πήρα.
«Η μυστική ιστορία» ξεκινάει μ’έναν φόνο, όπου εκτός από το θύμα, τον Μπάνυ, γνωρίζουμε (έκπληξη!) και τους θύτες: τους συμφοιτητές και φίλους του στις κλασσικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Χάμπντεν. Κεντρικός ήρωας ο Ρίτσαρντ Παπέν, ένας πρωτοετής φοιτητής που θα θελήσει να εισχωρήσει στο στενό κλοιό – μαθητών των ελληνικών κλασσικών σπουδών του περίεργου καθηγητή Τζούλιαν και κούκου! θα τα καταφέρει. Έτσι έχουμε έναν κύκλο έξι φοιτητών γύρω – γύρω όλοι και στη μέση ο Μανώλης (sorry o Τζούλιαν) που τους καθοδηγεί και τους διδάσκει. Μέχρι που ένα γεγονός, θα τους οδηγήσει στο γκρεμοτσάκισμα του φίλου τους του Μπάνυ. (Μην με κατηγορείτε για spoiler αυτό το αποκαλύπτει η ίδια η συγγραφέας στις πρώτες δέκα σελίδες).
Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο: τι έγινε μέχρι να φτάσουν στο φόνο. Στο δεύτερο: τι έγινε after φόνου. Το πρώτο μέρος σαφώς πιο ενδιαφέρον από το δεύτερο. Ο τρόπος γραφής της Tartt μου ταιριάζει. Έχει μια κινηματογραφική ματιά (χωρίς να γίνεται φτηνή σεναριακή), περιγραφικές σκηνές που δεν κόβεις τις φλέβες σου από τη βαρεμάρα, αναφορές σε βιβλία και συγγραφείς. Επίσης πάντα μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον βιβλία που έχουν γραφεί από ξένους κι έχουν αναφορές σε ελληνική παιδεία, ελληνικά βιβλία, ελληνικά μέρη, ελληνικά beachόμπαρα (άσχετο άλλα ένεκα της αυγουστιάτικης ζέστης). Μέχρι και η Μύκονος παρελαύνει σε μια σειρά του βιβλίου από την οποία ο Χένρι (ένας εκ των έξι φοιτητών) αγόρασε μια ελληνική γραφομηχανή. Τώρα να πας στη Μύκονο για ν’αγοράσεις γραφομηχανή; Αυτό είναι άλλη ιστορία που δεν θα την αναλύσουμε τώρα.
Στο δεύτερο βιβλίο, τη συγγραφέα την πιάνει μια ακατάσχετη λογοδιάρροια και το πηγαινοφέρνει συνέχεια γύρω από το ίδιο πράγμα (κι εντάξει μπορεί να θέλησε να δείξει την αγωνία και τη νευρική κατάπτωση των ηρώων αλλά μαζί με τα νεύρα των ηρώων έγιναν κρόσια και τα δικά μας νεύρα). Έχω αναφέρει και στο παρελθόν πως είμαι σκορόφιδον άκρως ευρωπαϊκών και ο αέρας της Αμερικής είναι βαρύς για μένα. Δεν ξέρω ειλικρινά εάν στο Αμέρικα τα ναρκωτικά τα πουλάνε στα καραμελάδικα, αλλά έπαθα overdose από τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ναρκωτικά σε ένα βιβλίο που σίγουρα ο στόχος του δεν ήταν όλα τα παραπάνω.
Τους ήρωες δεν θα τους χαρακτήριζα ακριβώς χάρτινους, είχαν μια σχετική ένταση ορισμένες φορές, αλλά οι αντιδράσεις τους ώρες – ώρες ήταν ξεκούδουνες (αλλά να μου πεις από την πολύ μαστούρα, τι να περιμένει κανείς;;;)
Η συγγραφέας είχε καλλιεργήσει (τουλάχιστον εγώ αυτό εξέλαβα) προσδοκίες από το χαρακτήρα του καθηγητή Τζούλιαν, ο οποίος ξεφουσκώνει τόσο απότομα που ούτε να τον κράξω δεν μπορώ. [κάπου διάβασα πως έγινε αυτό για να διαχωρίσει η συγγραφέας το ‘φαίνεσθαι’ από το ‘είναι’ – μπορεί να είναι κι έτσι, τι να πω κι εγώ; Ένα δύσμοιρο σκορόφιδο είμαι…]
Το τέλος υστερεί κατά πολύ του υπόλοιπου βιβλίου. Ρηχό, σαν αμερικάνικη σαπουνόπερα όπου στο τέλος βγαίνουν γράμματα στην οθόνη και μας πληροφορούν για τη μετέπειτα ζωή των ηρώων ο τάδε παντρεύτηκε την τάδε κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα (δεν σας κάνω σπόιλερ μη με βρίζετε…)
Εν κατακλείδει: Καλογραμμένο οκ αλλά όχι και chef doeuvre. 2/3 λοιπόν έχω διαβάσει από Donna Tartt, πράγμα που σημαίνει πως αν πέσει στα χέρια μου και το άλλο της βιβλίο θα το διαβάσω αλλά δεν θα τρέξω κι αξημέρωτα για να το αγοράσω.

Βαθμολογία: 7/10 (πόσα drugs και πόση φλυαρία να αντέξει κανείς;)

Readathon 2017: Ένα βιβλίο που ανακαλύψατε μέσω Goodreads ή Instagram [30/80]

Υ.Γ. Εδώ που τα λέμε, είχε και κάτι παντελώς άσχετα (βλέπε δίδυμα…)

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Donna Tartt
Μετάφραση: Σάντυ Παρίση
Εκδόσεις Λιβάνη, 1995

Σελίδες 642