Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Τα άδεια κουτιά - Χαρά Ανδρεΐδου


Είμαι χοντρόπετσο και σκληρόκαρδο, αυτό πλέον είναι γνωστό τοις πάσι… Γι’αυτό το λόγο με εκνευρίζουν τα μάλα οι άνθρωποι που από κάποια ηλικία και μετά (ιδίως αφού περάσουν τα πρώτα –αντα) δεν ξέρουν τι θέλουν, τους ‘φτύνουν’ και λένε βρέχει και κάθονται κάτω από το ‘φτύσιμο’ για να νιώσουν την φρεσκάδα της βροχής. Κι αφού μου τη δίνουν στο φυσικό τους περιβάλλον τοιούτοι άνθρωποι, λογικό ήταν να μου την δώσει και η Δάφνη, η ηρωίδα από τα «Άδεια κουτιά».
Πρόκειται κατά βάση για ένα μυθιστόρημα – ψυχογράφημα, όπου μια γυναίκα περασμένα σαράντα, ψάχνει ακόμα να βρει τον ιδανικό για εκείνην άντρα για να γεμίσει τις ανασφάλειες της. Κι είναι τόσες οι ανασφάλειες της, που δεν της φτάνει ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά θέλει τρεις. Ένας που θεωρητικά μπορεί να την αποκαταστήσει με παπά και κουμπάρο, ένα ‘πιπίνι’ για να αισθανθεί κι αυτή σαν την Μπριζίτ Τουρνιέ με τον Εμμανουέλ Μακρόν, κι ένας εραστής νέας κοπής, δηλαδή φεϊσμπουκικός που όμως τυγχάνει να έχει ένα τόοοοσο δα προβληματάκι – είναι παντρεμένος.
Κι αρχίζει η κλάψα του στυλ: πού χάθηκαν οι άντρες, γιατί κανείς δεν την καταλαβαίνει, και η ίδια που τα δίνει όλα και… και… και…
Το γεγονός ας πούμε, πως οι λάθος επιλογές της κάνουν 'κρα' από μακριά, δεν παίζει ε;
Βρήκα την ηρωίδα κουραστική, με αρρώστησε με τις υπεραναλύσεις της, έπαθα paralysis by overanalysis
Όλο το βιβλίο κινείται γύρω από τις σκέψεις και τα εμμονικά ‘θέλω’ της Δάφνης, μια ναρκισσιστική ηρωίδα καθώς τα πάντα περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τον εαυτό της και ποτέ γύρω από τους άλλους ήρωες. Στην ουσία, ως αναγνώστης, δεν έμαθα τίποτα για όλους αυτούς τους άντρες που κατηγορεί (και ας λέει πως τους αγαπάει) ή πουθενά δεν είδα να συντρέχει η ίδια την κολλητή της, τη Σοφία.
Το γράψιμο της συγγραφέως είναι ιδιαίτερο. Δεν θυμάμαι να έχω συναντήσει κάτι ανάλογο. Επικεντρώνεται στο εσωτερικό και απουσιάζει παντελώς η δράση… Υπάρχουν ενδεχομένως πολλά μα πάρα πολλά σημεία που θα μπορούσες να υπογραμμίσεις, η απουσία όμως οποιασδήποτε εξωτερικής δράσης έρχεται και σε μπουκώνει, με αποτέλεσμα από ένα σημείο κι ύστερα να προσπερνώ γρήγορα τις σελίδες…
Η Ανδρεΐδου κάνει εξαίρετη χρήση της ελληνικής γλώσσας, όμως οι πολλές επαναλήψεις στην ίδια πρόταση, της ίδιας σημασίας με άλλες λέξεις, είναι σαν να διαβάζει κανείς λεξικό, όλα τα συνώνυμα το ένα πίσω από το άλλο…
Π.χ. «Δεν το μπορώ αυτό το απότομο, το ξαφνικό, το οριστικό και αμετάκλητο. Μεμιάς και δια παντός. Χωρίς επιστροφή. Χωρίς περιθώριο λάθους, δισταγμού, ενδοιασμού, πισωγυρίσματος, μετάνοιας, υπαναχώρησης, οπισθοχώρησης».
Αρχικά με θύμωσε η ηρωίδα και στη συνέχεια με κούρασε. Θα προτιμούσα το βιβλίο να στεκόταν κυρίως στο σημείο που προσπαθεί να ανακαλύψει τον εαυτό της παρά να αναλωθούν τόσες σελίδες στις εξ ορισμού προβληματικές σχέσεις. Το τέλος… το βρήκα ατελές καθώς θα ήθελα να μάθω τελικά μετά από όλο αυτό το ‘μπρος – πίσω’ τι αποφάσισε η μαντάμ…
Προσωπικά δεν το απόλαυσα, μπορώ όμως να καταλάβω όλες τις μοναχικές γυναικείες ψυχές που ενδεχομένως το λατρέψουν…
Φιλική συμβουλή: Κορίτσια αγαπήστε τον εαυτό σας και σταματήστε να πνίγετε τους γκόμενους!
Βαθμολογία: 5.8/10

ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΚΟΥΤΙΑ
Χαρά Ανδρεΐδου
Εκδόσεις Λιβάνης, 2016

Σελίδες 445