Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Όχθες και κύματα - Ευαγγελία Ευσταθίου


Είναι τίγκα στα σπόιλερ και στις αποκαλύψεις. Εάν συνεχίσετε να διαβάζετε είναι με δική σας ευθύνη…
Είμαι μάλλον σε μια ολίγον ή ίσως και πολύ μίζερη φάση της ζωής μου – συμβαίνει συχνά στα σκορόφιδα γιατί ως γνωστόν το ήμισυ DNA μας είναι εκ του όφεως και το χειμώνα πέφτουμε σε κάποια τοιουντωτρόπω χειμερία νάρκη – και ήθελα κάτι να μου ανυψώσει τη διάθεση. Όλο μου το ‘είναι’ ζητούσε κάτι για έναν έρωτα μεγάλο, κάτι από τις παλιές ένδοξες του παρελθόντος με τα κλασικά Άρλεκιν, αλλά στο πιο σύγχρονο, οπότε στράφηκα στο τελευταίο βιβλίο της Ευαγγελίας Ευσταθίου. Ένα μόνο, έχω διαβάσει στο πολύ παρελθόν, αλλά γενικώς η συγγραφέας θεωρείται η maitre του είδους στην Ελλάδα. Είναι λοιπόν από τις ελάχιστες εκείνες φορές που ξεκίνησα τόσο θετικά διακείμενο για ένα βιβλίο, χωρίς να ενδιαφέρομαι όσες αστοχίες και υπερβολές κι αν συναντούσα. Είχα ανάγκη από έναν έρωτα μεγάλο και σαρωτικό και αφού τέτοιοι έρωτες δεν υπάρχουν στο βασίλειο των σκορόφιδων, why not, ας τον ψάξω κάπου αλλού.
Άφησα λοιπόν την καρδιά μου από πέτρα να γίνει ζελέ (κόκκινο παρακαλώ) και είπα να μην επηρεαστώ από τα κλισέ και τις υπερβολές. Εγώ έρωτα ήθελα να ζήσω και ας είχε και υπερβολές, ας είχε και κλισεδιές… και το θεληματικό πηγούνι το θέλω και το ματσό τον άντρα τον θέλω και τη γυναίκα την ‘παρθενοπιπίτσα’ (καλά αυτή δεν την πολυθέλω αλλά κάνω τα στραβά τα μάτια και την καταπίνω αμάσητη)… Οπότε προσπέρασα το γεγονός πως η γιαγιά είναι εξήντα και η εγγονή εικοσιεπτά (άρα η γιαγιά έγινε γιαγιά στα 33 – γεγονός που συμβαίνει μόνο στους τσιγγάνους τη σήμερον ημέρα…) και δεν είναι αυτό το θέμα μας, το θέμα μας είναι πως η Μάγια, αν και τέρας εξυπνάδας, αριστεύσασα στο Πανεπιστήμιο στην πληροφορική ποτέ δεν έκανε την ερώτηση πως είναι δυνατόν να γίνει μια γιαγιά τόσο νωρίς γιαγιά… Προσπέρασα και το γεγονός πως το Άνδρος – Αθήνα είχε γίνει Παγκράτι – Σύνταγμα ένα πράγμα, πηγαινοέρχονταν τρεις και δέκα την ημέρα οι πρωταγωνιστές, να μην πω για την απίστευτη σκηνή που ανεβαίνει το ζεύγος στη Μερσέντες και οδηγώντας από την ‘Όστρια’ στην Άνδρο φτάνει στην Αθήνα (είπαμε ο έρωτας μέχρι αούτομπαν χτίζει…) Προσπέρασα και το γεγονός πως η Έλλη (φίλη της πρωταγωνίστριας), επίσης 27 και περπατημένη, δεν μπορεί να αργήσει στο σπίτι της γιατί θα πάθουν υστερία οι γονείς της (εντάξει τα κινητά λες και δεν υπήρχαν, εμφανίζονταν μόνο σε κάτι άκαιρες στιγμές ενώ ο Αδριανός βγαίνει μια μικρή πεζοπορία στο νησί και κουβαλάει μαζί του εξοπλισμό βατραχανθρώπων σε αποστολή αλλά το κινητό είναι κάπου – κάπως – κάποτε…) αλλά είπαμε τα προσπερνάω όλα αυτά γιατί έρωτας είναι αυτός και στον έρωτα όλα επιτρέπονται…
Μέχρι που στο δεύτερο μέρος (στα «κύματα» γιατί οι «όχθες» ήταν άγευστες και άνοστες), αρχίζει και λύνεται το μυστήριο…
Τίγκα στο σπόιλερ από δω και κάτω… μην διαβάζετε εάν δεν θέλετε…
και ο Λεωνίδας Καίσαρης έχει κερδίσει ένα 15/χρονο, επιμένω 15/χρονο κορίτσι στον τζόγο, του το παραδίδει ο ίδιος ο πατέρας του κοριτσιού στα χέρια του, κι εκείνος τυφλός από το πάθος, αρχίζει την ερωτική σχέση μαζί του. Ο 40/χρονος με το 15/χρονο… και φυσικά το 15/χρονο μένει έγκυος… και σε όλη την ιστορία αφήνεται να εννοηθεί πως εντάξει δεν τη ‘χάλασε’ και πολύ την 15/χρονη η ιστορία, εντάξει δεν ήταν και τόσο συνηθισμένο αλλά ο 40/χρονος τη φρόντιζε και εντάξει ‘εάν δεν ήθελε να της πάρει το παιδί, όλα μπορεί να ήταν και μια χαρά…’
Λοιπόν, επειδή κάτι τέτοια θέματα, είναι σοβαρά… και δεν πρέπει να παίρνονται ‘ελαφρά τη καρδία’ ιδίως σε βιβλία που τα παίρνεις για να διαβάσεις κάτι ‘ελαφρύ και ευχάριστο’ οπότε σου περνάει υποσυνείδητα η ιδέα ‘έλα μωρέ δεν έγινε και κάτι τρομερό… αφού την αγαπούσε και τη φρόντιζε…’ Δεν μιλάμε για τη σχέση ενός 18/χρονου ή 20/χρονου με μια 15/χρονη, μιλάμε για τη σχέση ενός 40/χρονου με μια 15/χρονη (καραμπαμπάμ αποπλάνηση ανηλίκου)… Προφανώς, η συγγραφέας και οι αναγνώστες που δεν ενοχλήθηκαν από το πόσο απαλά πέρασε αυτή η ιστορία, δεν έχουν δει τα 15/χρονα κορίτσια σε τι χάλι κατεβαίνουν τα σκαλιά μετά την έκτρωση… γιατί κανένα, σχεδόν κανένα 15/χρονο, δεν θέλει να κρατήσει ένα παιδί (ιδίως όταν είναι αποτέλεσμα αποπλάνησης ή βιασμού)… που μοιάζουν με ‘ζαλισμένα κοτόπουλα’ και όχι με ‘παπάκια’… που έρχεται στο μέλλον ο έρωτας, ο χρόνος και το χρήμα και όλα τα επουλώνουν… Ρωτήστε κάποιους από εμάς που ερχόμαστε καθημερινά με έφηβες που έχουν βιώσει τέτοιες καταστάσεις και μετά καθίστε και γράψτε για τις ροζ ιστορίες… λυπάμαι πολύ γιατί ορισμένες φορές στις πιο αγαθές προθέσεις, υπάρχει ο μεγαλύτερος κίνδυνος… δεν θα χαλούσε και τόσο η σούπα της πλοκής, εάν για 15/χρονο έμπαινε ένα 18/χρονο… Μπορεί σε κάποιους να φανώ υπερβολικό όπως πάντα, αφήστε με όμως να έχω μια εμπεριστατωμένη γνώμη… η καθημερινή μου επαφή με κορίτσια που βιώνουν τον ‘παθιασμένο έρωτα’ κάποιου 40/χρονου, δεν έχουν καθόλου το ευχάριστο happy end που παρουσιάστηκε στις ‘Όχθες και τα κύματα’… οι Μαργαρίτες – Μάγιες σπάνια γεννιούνται (μένουν συνήθως στο κρεβάτι ενός χειρουργού) κι αν γεννηθούν, οι μάνες τους δεν τις μεγαλώνουν με αγάπη και υπερπροστασία… τις μεγαλώνουν με θυμό… πολύ θυμό... τις μαθαίνουν την εκδίκηση… και δυστυχώς το τέλος συνήθως δεν είναι η αγκαλιά ενός σούπερ - ντούπερ αρσενικού αλλά η αυτοκαταστροφή...
Καλός και ο αλτρουισμός αλλά κάποια πράγματα δεν είναι για να παίζουμε… κι επειδή αν συνεχίσω, θα χάσω τελείως τον ειρμό της σκέψης μου… πριν αποφασίσετε να γράψετε ή να διαβάσετε τόσο ωραίες ιστορίες για τη σχέση ενός 40/χρονου με μια 15/χρονη και το ευτυχισμένο αποτέλεσμά της, ένα ευτυχισμένο παιδί, ελάτε ένα Σάββατο πρωί σε μια μαιευτική κλινική… μόνο που δεν θα ακούσετε τα ευτυχισμένα κλάματα μωρών που γεννήθηκαν αλλά τους οδυρμούς των 15/χρονων για το βίαιο ξεριζωμό της αθωότητας τους…
Βαθμολογία: οκ, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται…

ΟΧΘΕΣ ΚΑΙ ΚΥΜΑΤΑ
Ευαγγελία Ευσταθίου
Εκδόσεις Λιβάνης, 2017
Σελίδες 672